Het verhaal van Milou
Liefde voor je kind. Het klinkt zo vanzelfsprekend. Helaas was dat bij Milou het laatste woord dat in mij op kwam nadat ze geboren was en we haar direct weer moesten verliezen. Waar ik bij Timothy wel enorm de behoefte voelde om de hele nacht naar hem te staren, moest Milou zo snel mogelijk weg.
Ik vond haar vooral eng en koud. Durfde niet naar haar gezichtje te kijken en haar eigenlijk ook niet vast te houden. Omdat de fotograaf kwam en ik heel goed wist dat het “nu of nooit” was, deed ik beiden toch. Langzaam ging ik wennen aan haar gezichtje vol rode plekken en haar koude, stijve lijfje. Tot het moment dat ik haar wangetjes streelde en deze voelden als steen. De angst was direct weer terug.
Het heeft weken geduurd voor ik liefde voor haar begon te voelen. En nu… nu overstroomt de liefde voor haar maar kan het nergens echt heen. Door de ketting die ik draag is ze altijd een heel klein beetje bij me. Door op deze plek over haar te schrijven, foto’s te delen en mijn verhaal te verwoorden krijgt die liefde langzaam een plekje.
Voor altijd in ons hart, voor altijd zal je worden gemist. Vergeten doen we nooit. We noemen jouw naam en je bestaat💖








