Ontwerpvoorstel voor Steunpunt Nova, gemaakt door Joel Meter · dit is niet de officiële website
Steunpunt Nova

Schrijven over je verlies

Verhalen van ouders

De schrijfonderwerpen komen voort uit de thema’s van de Baby Loss Awareness Alliance.

Marlieke de Steur van Stichting Hanne heeft de zeven dagthema’s uitgewerkt waarover je kunt vertellen tijdens deze week.

Laura van Liefste Lijnen (@liefstelijnen) en @wheniwasgrieving heeft de prachtige tekeningen bij de onderwerpen gemaakt.

Mogen wij jouw bijdrage delen? Tag ons dan op social media. Zo creëren we samen weer meer bewustzijn. Wij zijn benieuwd naar jullie bijdragen en hopen dat het schrijven troost mag bieden.

Thema

Liefde

18 bijdragen

Tekening bij het thema liefde, gemaakt door Liefste Lijnen

Het verhaal van Milou

Liefde voor je kind. Het klinkt zo vanzelfsprekend. Helaas was dat bij Milou het laatste woord dat in mij op kwam nadat ze geboren was en we haar direct weer moesten verliezen. Waar ik bij Timothy wel enorm de behoefte voelde om de hele nacht naar hem te staren, moest Milou zo snel mogelijk weg.
Ik vond haar vooral eng en koud. Durfde niet naar haar gezichtje te kijken en haar eigenlijk ook niet vast te houden. Omdat de fotograaf kwam en ik heel goed wist dat het “nu of nooit” was, deed ik beiden toch. Langzaam ging ik wennen aan haar gezichtje vol rode plekken en haar koude, stijve lijfje. Tot het moment dat ik haar wangetjes streelde en deze voelden als steen. De angst was direct weer terug.
Het heeft weken geduurd voor ik liefde voor haar begon te voelen. En nu… nu overstroomt de liefde voor haar maar kan het nergens echt heen. Door de ketting die ik draag is ze altijd een heel klein beetje bij me. Door op deze plek over haar te schrijven, foto’s te delen en mijn verhaal te verwoorden krijgt die liefde langzaam een plekje.
Voor altijd in ons hart, voor altijd zal je worden gemist. Vergeten doen we nooit. We noemen jouw naam en je bestaat💖

Liefde voor Saar

De liefde voor Saar is net zoveel als voor haar zussen waardoor het soms ook zo moeilijk is dat ze er niet meer is.
Liefde voor mijn meiden- Beide zijn ze zus van Saar & houden ze op hun eigen manier wel iets van Saarin leven maar vooral de liefde voor elkaar als zussen hier maar ook de liefde voor hun zusje daar boven de wolken.
Liefde voor mijn wederhelft- we zijn zo anders maar daarom zo goed samen.

Tim

“De liefdes top, van wie houd je het meest?” Op zich niet zo’n nuttige vraag en voor mij leverde het proberen te beantwoorden hiervan niet zoveel op, eigenlijk nog steeds niet, maar ik doe het toch:) Het cliché is waar, de liefde voor je kind overstijgt alle andere liefdes. Een nieuwe nummer 1 met stip. Riley verdient en krijgt zoveel liefde en nooit zal ze iets fout doen.
En juist houd ik door haar ook nog meer van Esmee. Ik wist niet dat dat kon, ik voel me zo dichtbij haar. We delen iets dat we met niemand anders delen. We hebben iets gedaan samen, dat we nog nooit eerder hebben gedaan. Het is ons gegeven en deels afgenomen, want de liefde zullen we altijd voelen. We kunnen het alleen niet allemaal kwijt.
Liefde is ook zorgen voor een ander, dat kan bij Riley niet meer. Maar die ene week waarin dat wel kon was prachtig. Liefde is ook dingen delen, dat kan wel, maar zij niet mee ons. Liefde is ook herinneringen maken en die dingen onthouden en weer doorvertellen, dat kunnen en zullen we ook doen. Maar echt vertellen hoeveel ik van haar houd, dat kan ik niet, want ik heb er de woorden niet voor. Maar zoals ik haar al vaker heb verteld, ik zal het blijven proberen en blijven zoeken om ze te vinden en haar te laten weten hoeveel ik van haar houd.

Thema

Verdriet

18 bijdragen

Tekening bij het thema verdriet, gemaakt door Liefste Lijnen

Noortje schrijft

Verdriet voelde ik bij de miskramen. Maar bij het verlies van Liv dekt het woord ‘verdriet’ de lading niet.
Liv was niet voldragen, maar ze was wel af. Ze was een klein mensje met alles er op en er aan. Bij elke echo waarop we haar zagen, elke keer als we haar hartje mochten horen, dan groeide de liefde voor dat kleine mensje. We zagen het al helemaal voor ons, het zijn van een gezin van vier. We keken elkaar glimlachend aan bij de kinderboederij als we ouders tegenkwamen met een peuter en een baby, zo zouden we er over een tijdje ook bij lopen.
En toen bleek Liv niet meer te leven en werd alles pikzwart. We namen niet alleen afscheid van dat kleine mensje in mijn buik, maar ook van de toekomst die we voor ons zagen. Van alle eerste keren met en door haar.
We waren weer met zijn drieën, maar het was niet meer hetzelfde. Vanaf dat moment was alles anders.
Nee, het woord ‘verdriet’ dekt echt de lading niet als je hart wordt fijn geknepen, je maag in één krimpt en alles in je lijf om je kind roept. Ik dacht oprecht dat het nooit meer goed zou komen. Dat ik mij voor altijd zo zou blijven voelen.
Maar naast dit immense verdriet, was er ook zoveel liefde. Liefde voor mijn man, voor onze twee meisjes. Aan die liefde heb ik mij altijd vastgeklampt in de donkerste momenten. En toen kwam ons regenboogje, die ook weer een hoop lichtpuntjes bracht.
Beetje bij beetje kwam het goed. Niet helemaal. Helemaal goed is het nooit meer gekomen, maar dat is oke. Het verlies van Liv is een litteken wat ik voor altijd met mij mee zal dragen.

Een ouder schrijft

Verdriet om wat is, om wat was. Verdriet om wat had kunnen zijn..ooit….nooit…

Het verhaal van Milou

Verdriet in een vorm die allesoverheersend is. Verdriet die zo intens diep zit, dat het niet eens direct boven kwam bij de woorden die de kinderarts uitsprak. “Ik moet u helaas vertellen dat uw dochter is overleden.” De eerste uren, dagen, weken na Milou was ik vooral verdoofd. Natuurlijk hebben er tranen gestroomd. Hebben we samen gehuild om wat had moeten zijn. Maar de echte pijn, het echte verdriet kwam pas weken later binnen.
Maandenlang voelde alles grijs. Hoewel er weinig veranderd was, was alles anders. Hoewel het leven gewoon weer doorging, stond ons leven stil op 12 augustus. Gelukkig kwamen er langzaam weer lichtpuntjes, maar het leven zal nooit meer de glans hebben van hiervoor. Het verdriet zit altijd onder een dun laagje geluk. Het komt soms ineens op, door een geur, muziek, of een gesprek. En toch, hoe gek het ook klinkt, is het fijn om die intens diepe pijn soms te blijven voelen. Zo blijft ze voor altijd bij ons, voor altijd een deel van mijn hart🤍

Thema

Trots

14 bijdragen

Tekening bij het thema trots, gemaakt door Liefste Lijnen

Thérèse

TROTS! Zo verdrietig dat je als sterrenouders bent, zo trots ben je ook op jouw kind. Net zo trots als op een levend kindje en je wil het liefste je kindje aan iedereen laten zien.
Dit geldt niet alleen voor ouders maar ook voor de andere kinderen. Onze jongens waren zo trots op hun broertje. Ik weet nog dat Finley maanden na Pieters overlijden zei: “Thérèse waarom staat er geen foto van Pieter in onze kamer?” Ik antwoordde dat sommige mensen het spannend vinden een overleden baby’tje te zien. Hij antwoordde daarop met: “Lekker belangrijk… Het is toch ons broertje en jullie mooie zoon, dat moeten wij toch bepalen?” Hij liet daarmee duidelijk zien hoe trots hij is dat Pieter zijn broertje is. Je snapt dat zijn foto meteen besteld is en er nu meerdere foto’s in onze kamer staan. Omdat we trots zijn op hem!
Soms krijg je helaas ook minder leuke reacties op zijn foto of toen Pieter was geboren zijn er heel wat mensen geweest die hem niet wilde zien. Dit deed erg veel pijn voor ons als ouders. Want stel je voor dat iemand dit tegen jou zegt over je kinderen? Ook een overleden kindje hoort bij een gezin.. Pieter hoort bij ons, ons hele leven lang.

Een ouder schrijft

Tuurlijk ben ik trots op al mijn meiden dat spreekt voor zich.
Maar na ik het diepte punt had in me leven zowel met de dood van Saar als er na was ik op 27 mrt 2019 toch even trots op me eigen.
Deze keer was het wel goed gegaan en was het niet stil maar was er leven.
Misschien moest het zo zijn maar Hanne laat zien dat je nooit te veel moet nadenken maar vooral moet leven en niets aantrek van wat de wereld om je heen denk.

Een ouder schrijft

Ik voel vooral een gevoel van trots wanneer mensen in onze omgeving zijn naam uitspreken. Liam 🧡 Hij werd stil geboren, maar hij is er, en leeft voor bij iedereen, voor altijd. Ondanks dat hij niet de kans heeft gekregen om bij ons te komen, heeft hij wel zijn stempel achter gelaten 🧡

Thema

Angst

15 bijdragen

Tekening bij het thema angst, gemaakt door Liefste Lijnen

Suzanna schrijft

En daar lig ik, ik kan niet anders dan kijken en luisteren naar de hartslag van mijn zoontje. De verpleegkundige probeert wat met me te praten, maar het lukt me niet. Ik kan niet normaal praten zonder in huilen uit te barsten, dus praat ik niet. De tijd tikt door, tergend langzaam en toch heel snel. Voor ik het weet komt Jan de kamer binnenlopen. Hij neemt de doppler van de verpleegkundige over en we zijn even met z’n tweeën. We wisselen een paar woorden uit met elkaar en verder zijn we stil… We zien de hartslag zakken… 100, 95, 90. We kijken elkaar aan, ogen vol angst. We denken hetzelfde, dit gaat niet goed. Het moment dat ik zo ver ben om op de rode knop te drukken, staat de kamer binnen een paar seconden vol.
Het kinderteam staat klaar op de OK en de tafel waar ons prachtige zoontje Matz op komt te liggen staat nog geen twee meter bij mij vandaan. Vrijwel gelijk beginnen ze met de reanimatie. Mijn hoofd stroomt over met gedachten en toch is het helemaal leeg. Angst, alleen maar angst. Ik voel een angst die niet in woorden uit te drukken is. Ik zou willen schreeuwen; “Nee!! Nee, nee, nee, het mag niet fout gaan. Ze moeten hem helpen, hij moet gaan huilen, ze moeten zeggen dat het goed komt”. De machteloosheid werkt verlammend, ik kan niks zeggen en kan me niet bewegen. Mijn ogen zijn constant op mijn zoontje gefocust. Lamgeslagen en machteloos lig ik te kijken hoe ze alles op alles zetten om mijn zoontje te redden.
De angst die ik toen gevoeld heb hoop ik nooit meer te voelen. Zo intens en zo verlammend. Maar angst is er nog steeds. Angst voor wat er komen gaat, angst dat het nooit beter gaat worden en angst voor een nieuwe zwangerschap. Maar de wens om vooruit te gaan, de wens dat het beter gaat en de wens voor een tweede kindje zijn groter dan de angst en dus ga ik ervoor, met volle angst vooruit ❤️

Noortje schrijft

Dat we Liv af moesten geven zonder enige waarschuwing vooraf, maakte me doodsbang. Het ene moment leek alles nog goed te gaan, het andere moment verdween de grond onder mijn voeten.
Wekenlang hing ik elke avond boven mijn slapende dochter, luisterend naar haar ademhaling. Doodsbang om haar ook te verliezen.
Toen ik de maand voor Liv’s eerste jaardag een positieve zwangerschapstest in mijn handen hield, was ik natuurlijk blij. Maar blijdschap overheerste niet op dat moment. Angst overheerste. Ik voelde me zo anders dan bij de meiden, zat alles wel goed?
De ene goede echo na de ander volgde, maar ik wist inmiddels dat dat geen garanties geeft. Het vertrouwen moest echt groeien. Soms was het er en verdween het ineens, waardoor ik weer bij de verloskundige zat voor een extra check.
Toen ik de termijn van Liv voorbij was en ik de baby voelde, ging het beter. Als ik eerlijk ben, kon ik er toen pas een beetje van genieten. En als ik de baby voor mijn gevoel te lang niet had gevoeld, prikte ik net zo lang in mijn buik totdat hij iets van zich liet horen.
De eerste weken na de geboorte van mijn zoontje werd ik ’s nachts nog wel eens op de gekste momenten wakker en dan keek en voelde ik meteen of hij ‘het nog wel deed’.
Ik denk dat elke kersverse ouder die angst wel kent, maar die angst voelt meteen een stuk realistischer als je ook daadwerkelijk hebt meegemaakt dat het zomaar ineens anders kan zijn.

Esmee

Het ergste gebeurt niet denk je meestal. Bij angsten zeggen de mensen om je heen, maar dat gebeurt toch niet. Zo moet je niet denken. Maar wat als het ergste wel is gebeurd. Het kan dus toch… het ergste gebeurt wel. Wat moet je dan? Hoe kan je dan weer vertrouwen krijgen. Hoe kan je geloven dat het ergste niet gebeurd. Hoe kan je niet bang zijn voor alles wat er komt en kan gebeuren? Hoe krijg je weer vertrouwen? Ik weet het nog niet…

Thema

Hoop

16 bijdragen

Tekening bij het thema hoop, gemaakt door Liefste Lijnen

Noortje schrijft

Een broertje of een zusje voor onze dochter, dat was onze wens. Dat een gezond kindje niet vanzelfsprekend was, dat wisten we maar al te goed. Maar dat de weg naar een tweede fysiek aanwezig kindje zo moeilijk en zwaar zou worden, dat hadden we ook niet aan zien komen.
Tijdens en na de miskramen hield ik hoop. Vertrouwen op een nieuwe zwangerschap die dit keer wel goed zou gaan. We hadden al een dochter, dus het kon. Daar hield ik mij aan vast.
Na het verlies van Liv was die hoop even helemaal weg. Ik kon niet meer. Na het vasthouden van dat kleine en veel te stille maar zo complete meisje, was er iets in mij gebroken. Zouden we ooit nog wel een levend kindje kunnen krijgen? Was onze dochter niet gewoon een gelukje geweest? Was het niet gewoon goed zo?
Nee, dat was het niet. Ik wilde en kon dit hoofdstuk zo niet afsluiten. Ik wilde achteraf kunnen zeggen dat dit het allemaal waard was geweest. Dat het niet voor niets was geweest. Het verlangen naar een levend kindje in mijn armen was groot. Groter dan angst, groter dan verdriet. Toen het ziekenhuis in Gent zei dat ze ons dachten te kunnen helpen, kwam er weer een heel klein sprankje hoop. En daar heb ik mij aan vast geklampt. Met alles wat ik in mij had.
Hoop doet leven. Hoop bracht ons leven.

Suzanna schrijft

Mijn relatie met hoop is de afgelopen drieënhalf jaar nogal wisselend geweest. Met het overlijden van mijn zoontje en tegelijk de achteruitgang van mijn nierfunctie (10%) was mijn perspectief verdwenen. Ik was de hoop kwijt. Alles was zwart, alles was zinloos. Er waren momenten dat ik weer hoop had. De niertransplantatie met daarbij de kans op een tweede zwangerschap is een hele belangrijke houvast voor mij geweest. Er was hoop op een betere toekomt. Hoop doet leven… Maar de depressie is grillig en er zijn ondanks de belangrijke houvast ook meermaals momenten geweest dat ik de hoop even volledig kwijt was. Dat alles weer zwart en alles weer zinloos was. De depressie was die momenten te overheersend.
Op dit moment heb ik gelukkig weer hoop. Hoop op een betere toekomst en hoop op een tweede zwangerschap. Spannend, eng en nog niet met vertrouwen, maar er is hoop!

Een ouder schrijft

Lieve Liza,
Na jouw overlijden vond ik het lastig om te hopen, want ik kon wel hopen, maar we hadden ervaren dat je wereld ineens volledig op zijn kop gezet kan worden in nog geen 1,5 uur tijd.
Nadat we wat meer rust kregen in het rouwproces durfden we weer te hopen op een 3e kindje. De hoop heeft ons door die pittige zwangerschap geloodst, want was het heftig.
Na de geboorte van Floor hoop ik vooral dat alles goed blijft gaan met ons gezin, nu en in de toekomst. Ik hoop dat we zo’n groot verdriet nooit meer hoeven mee te maken.
Ik weet nooit zo goed of ik geloof in een hiernamaals, maar uit die gedachte dat het bestaat put ik wel hoop. Ik hoop dat jij op liefdevolle plek terecht bent gekomen. Een plek waarin je geen pijn hebt, mag genieten van mooie dingen om je heen.
En mijn grootste hoop is dat ik je ooit nog eens mag ontmoeten, want wat zou ik je graag nog eens even vasthouden, knuffelen en vertellen hoeveel ik van je hou. 💖

Thema

Schuld

15 bijdragen

Tekening bij het thema schuld, gemaakt door Liefste Lijnen

Thérèse

Zeker het eerste jaar na de geboorte van Pieter heb ik me zo schuldig gevoeld. Want ja, hij is in mijn buik overleden en uit alle onderzoeken kwam niets. Dus het was domme pech. De link die ik legde was dat het dan mijn schuld moest zijn. Want ja hij is dood. Na vele sessies met mijn geweldige psycholoog Liesbeth, ben ik daar anders naar gaan kijken. Maar soms, als ik in mijn verdriet zit en Pieter even heel erg mis kan het gevoel van schuld weer opkomen. Hadden we niets eraan kunnen doen? 3 dagen ervoor had ik hem nog gezien op de echo in het ziekenhuis. Daar ging het goed met hem, althans dat leek zo. Hij was toen al gestopt met groeien, na een weekend dat ik heel erg ziek was en ook de verloskundige moest langskomen omdat ik voelde dat er wat met mijn kindje was. Ik zal me daarom altijd wel een beetje blijven afvragen of er echt niets is geweest waardoor we Pieters dood hadden kunnen voorkomen. En er zal altijd een klein deel van mij een schuldgevoel houden. Gelukkig weet ik dat ik ook niet de enige moeder ben met dit gevoel en haal steun uit verhalen van andere sterrenouders.

Esmee

Tijdens je zwangerschap zijn er ontelbaar veel dingen die je niet mag doen. Let op je eten, niet alle kazen, niet teveel kaneel, geen zachtgekookte eitjes, niet te zwaar tillen, niet verven, niet teveel doen, niet te weinig bewegen, supplementen nemen, niet teveel supplementen, geen geiten aaien en ga zo maar door. Er zijn zoveel dingen waar je op moet letten. Is het dan gek dat als het misgaat dat het eerste wat je doet is denken dat het je eigen schuld is? Ben ik iets vergeten? Heb ik teveel gedaan, heb ik te weinig gedaan. Als je die vragen in het ziekenhuis stelt is het antwoord direct nee. Hoe kan het antwoord nou direct nee zijn als er zoveel dingen waren die niet mogen? Ik vind dit moeilijk om mee om te gaan.
Ik weet dat ik niks heb gedaan wat niet geadviseerd is en toch voel ik me schuldig.
Mijn lichaam moest haar veilig houden en dit is niet gebeurd. Had ik niet toch iets anders moeten doen. Had ik het niet door moeten hebben? Was er iets wat ik anders had kunnen doen waardoor ze nog zou leven? Heb ik te warm gedoucht, te veel gestrest? Had ik haar niet vaker moeten vastpakken de week dat ze hier was. Was ik maar eerder met haar in de tuin gaan zitten, had ik haar maar vaker voorlezen, langer naar haar gekeken. Hoe langer ik met schuld bezig ben hoe meer ik erin verstrikt raak. Het hoort erbij maar het helpt me niet. Het helpt me wel om te focussen op Riley, op alles wat er wel was. Alle keren dat ik haar wel heb opgepakt, dat ik haar heb voorgelezen, dat ik met haar in de tuin heb gezeten, hoe ik genoot van haar trapjes in mijn buik, alle uren die ik naar haar heb gekeken. Hoe ontzettend veel we van haar houden.

Noortje schrijft

Ik schrijf beter dan dat ik praat, zeg ik altijd. Als ik vastloop in mijn hoofd, dan laat ik het er uit komen op papier. Het is mijn uitlaatklep, mijn open boek.
Toch zoek ik al de hele dag naar de woorden bij dit onderwerp: schuldgevoel.
Ik vind het lastig om er over te schrijven, merk ik. Om dat gevoel weer op te roepen. En vooral om dan vervolgens tegen dat gevoel te zeggen dat het niet waar is, of niet nodig.
Want het was mijn lijf dat Liv warm en veilig moest houden, en het was mijn lijf dat dit uiteindelijk niet kon. Het was de falende placenta die er voor zorgde dat mijn kerngezonde meisje overleed. En het is menselijk iets of iemand te zoeken om de schuld te kunnen geven, maar als het om mijn lijf gaat.. wie anders dan mezelf kan ik dan de schuld geven?
Ik had alles willen geven om Liv bij mij te mogen houden. Als ik ook maar iets had kunnen doen om de uitkomst anders te laten zijn, dan had ik dat gedaan. Wat dan ook. Zonder twijfel. Dus neem ik het mezelf niet kwalijk, niet meer. Ik had dit immers ook niet zo gewild.
“Kon ik maar weten wat ik anders moest doen, zodat jij nog hier was bij mij”
( Tussen de sterren – Niña van Dijk)

Thema

Dankbaar

10 bijdragen

Tekening bij het thema dankbaar, gemaakt door Liefste Lijnen

Thérèse

Toen Pieter was overleden is de grond onder ons weggeslagen. We wisten niet meer hoe we verder moesten. Maar stukje bij beetje ga je je leven weer oppakken en probeer je er weer van te genieten. We zijn Pieter gaan verweven in ons leven. We hebben een prachtige Sam gekocht, een handgemaakte zandknuffel in Pieters geboortegewicht en lengte. Zo gaat hij mee op vakantie, knuffelen we met hem en kan hij toch heel dichtbij zijn. 10 maanden na Pieters overlijden, op woensdag 13 oktober 2022, midden in de BLAW 2022 testte ik positief. Een nieuwe zwangerschap, een nieuw hoofdstuk. Een rollercoaster van emoties 9 maanden lang door je heen, door je gezin en op 9 juni 2023 hebben we een prachtige zoon mogen krijgen. Onze Valentijn. Zijn naam betekent gezond, sterk en invloedrijk. Dankbaar zijn we voor hem. Dankbaar dat we hem in ons midden mogen hebben. Niet een vervanger voor zijn broer, maar een lief klein jongetje, die wel sprekend lijkt op zijn broer en die ons helpt herinneren aan dat we dankbaar mogen zijn. Ons cadeautje noemen we hem.
Niet alleen daar zijn we dankbaar voor. Ook ontzettend dankbaar voor de mensen die al twee jaar zo dicht om ons heen staan. Mijn broertje en schoonzusje, mijn mama en stiefpapa, mijn schoonouders, mijn vriendinnen: Babeth, Heleen, Jitske, Stefanie, Rianne, José, onze lieve buren, mijn geweldige collega’s. Mensen die ons niet hebben laten vallen en al twee jaar ons door dik en dun steunen. Ook voor hen ben ik dankbaar! Laten we vaker stil staan bij dingen waar we dankbaar voor zijn. Ik ben als mama van Pieter dankbaar dat ik zijn mama ben. Hij heeft me dingen geleerd die niemand anders me had kunnen leren. Lieve Pieter, ik hou van jou!

Esmee: De laatste emotie van deze week, wat een mooie om mee af te sluiten op deze dag. Vandaag is niet alleen de laatste dag van BLAW, maar ook de uitgerekende datum van ons meisje Riley. Drie maanden geleden had ik me niet kunnen bedenken dat ik ergens dankbaar voor zou zijn. Boosheid en verdriet, paniek en wanhoop wisselde elkaar af. Toch had ik dit niet willen missen. Natuurlijk wou ik dat het anders was gelopen, daar zou ik alles voor geven. Maar niet dat het er helemaal niet was, want dan hadden we jou niet leren kennen lieve Riley. Ons lieve kleine meisje dat mij nu al zoveel heeft geleerd. Ik ben dankbaar dat ik je heb mogen voelen in mijn buik. Dat je zo vroeg begon met trappen dat ik er toch nog lang van heb mogen genieten. Dat jij mij geluk hebt laten voelen, al was het maar voor even. Dat jij ons ouders hebt gemaakt.Dat jij mij liefde hebt laten voelen zoals ik het nog niet kende, onvoorwaardelijk. Zo sterk dat zelfs het verdriet er even niet was.
Dat je mij hebt geleerd dat verdriet en liefde naast elkaar kunnen bestaan. Dat er zelfs in het grootste verdriet lichtpuntjes te vinden zijn. Dat je zelfs in het grootste verdriet dankbaarheid kan voelen. Dat jij ons nog meer hebt verbonden met alle lieve mensen om ons heen. Die ik zo dankbaar ben dat ze voor ons zorgen, er voor ons zijn. Dat er uit onverwachte hoeken steun en liefde komt. Wij zijn jou dankbaar Riley omdat je bij ons hoort.

Noortje schrijft

Deze week wordt afgesloten met de Wave of Light, wereldwijd wordt om 19.00u een kaarsje aangestoken. Ons kaarsje brand ook.Voor alle kindjes die veel te vroeg de wereld moesten verlaten, maar in het bijzonder voor onze Liv.
Hoe moeilijk het ook is geweest om haar te verliezen, ik ben dankbaar dat ik haar heb mogen krijgen. Dat ik heb kunnen genieten van de weken waarin het nog wel goed ging, van de roze wolk die daarna nooit meer zo roze heeft mogen zijn.
Ik ben dankbaar dat zij in ons leven kwam en daar nog dagelijks een plek in heeft. Dankbaar dat de kinderen weten wie ze is en haar ook benoemen.
En bovenal ben ik dankbaar voor alles wat ze mij leerde en voor het inzicht dat ze mij gaf. Dat ze me liet inzien wat er echt toe doet in het leven en wie onze echte vrienden zijn.
Dankbaar voor haar kleine broertje dat nog bij ons mocht komen. Dankbaar voor haar grote zus die mij altijd een reden gaf om door te gaan.
Dankbaar voor ons mooie gezin, dat sterker is dan ooit.
Dankjewel liefje, dat je bij ons hoort. Dat zul je ook altijd blijven doen.
Ons kaarsje brandt voor jou 🕯

Een ouder schrijft

Een kaarsje voor jou, lieve Noor. En voor alle lieve kinderen die zo vreselijk gemist worden 💔 🌟
Tot aan de maan en terug, lieve mopsieflopsie 🌜 🦩
Dankbaar voor wat jij bracht 💞 dankbaar dat we jou mochten kennen
Dankbaar voor de dagen, maanden met jou, ook al was het veel te kort 💔❤️

Thema

Alle zeven thema’s

1 bijdrage

Tekening bij het thema alle zeven thema’s, gemaakt door Liefste Lijnen

Voor altijd mama van Nyne

Heel veel tijd om te schrijven heb ik niet met onze kersverse regenboog dochter daarom de 7 thema’s van dit jaar samen. Omdat het zo belangrijk is dat het bespreekbaar blijft, dat de namen van de kindjes genoemd blijven en de zwangerschap en geboorte van Vieve juist weer nieuwe gevoelens, obstakels en vele ongemakkelijke momenten gaf deze post
We zijn een gezin van 4, maar voor de buitenwereld maar met 3 te zien.
Twee keer LIEFDE, omdat het niet uitmaakt of je een stil of levend kindje in je armen hebt. Voor Nyne, voor Vieve. Mijn hart stroomt ervan over.
Twee keer VERDRIET, omdat de emotie me soms ineens zo kan overvallen. Juist op hele mooie momenten is het gemis vaak onverwachts hard aanwezig. De tranen komen dan snel bij de gedachte dat Nyne dit niet mee kan maken en er nooit bij zal zijn.
Twee keer TROTS, omdat deze 2 meisjes mij mama maakten.
Twee keer ANGST, omdat de angst voor wat komen gaat blijft. Die angst kan soms heel heftig zijn. Bang om ook Vieve te verliezen.
Twee keer HOOP, omdat dat me de afgelopen jaren en maanden er doorheen heeft geholpen en nog steeds doet.
Twee keer SCHULDGEVOEL, omdat ik Nyne niet heb kunnen geven wat ik Vieve nu wel kan geven. Had ik mijn intuïtie maar beter gevolgd en eerder alle onderzoeken laten doen die nodig waren om mijn lijf een zwangerschap aan te laten kunnen en een kindje goed te kunnen laten groeien. En omdat Vieve altijd moet opgroeien met een “onzichtbaar ” zusje.
Twee keer DANKBAARHEID, omdat Nyne ervoor heeft gezorgd dat ik wist hoe fantastisch het is om moeder te worden. Voor de sterke band met haar papa die zij ons heeft gegeven. Voor het veilig maken van het “huisje” van haar zusje. En voor de prachtige ervaring van het krijgen van Vieve, met wie we een nieuwe wereld mogen ontdekken.

Steun ouders

Niemand hoort dit alleen te doen

Steunpunt Nova draait op giften. Daarmee zorgen we dat ouders en zorgverleners de juiste informatie vinden, op het moment dat het ertoe doet.

Doneer aan Nova